دیوانه و دلبسته ی اقبال خودت باش

                   سر گرم خودت عاشق احوال خودت باش

یک لحظه نخور حسرت آن را که نداری

                   راضی به همین چند قلم مال خودت باش

دنبال کسی باش که دنبال تو باشد

                    اینگونه اگر نیست به دنبال خودت باش

پرواز قشنگ است ولی بی غم و منت

                    منت نکش از غیرو پر و بال خودت باش

صد سال اگر زنده بمانی گذرانی

                     پس شاگرد هر لحظه و هر سال خودت باش

درباره فضیلت و آثار ذکر بسم الله الرّحمن الرّحیم»، روایات مختلفی نقل شده که در این‌جا به بیان تعدادی از آنها که از پیامبر اسلام(ص) منقول است، بسنده می‌شود:
1. هر کس می‌خواهد که خداوند، او را از نگهبانانِ نوزده‌گانه دوزخ نجات دهد، "بسم الله الرّحمن الرّحیم" را بخواند؛ زیرا این ذکر، نوزده حرف است، تا خداوند، هر حرفى از آن‌را سپر او در برابر یکى از آن نگهبانان دوزخ قرار دهد».[1]
2. کسی که "بسم الله الرَّحمن الرَّحیم" را بخواند، خداوند به هر حرف چهار هزار حسنه برای او می‌نویسد، چهار هزار گناه او را پاک می‌کند و چهار هزار درجه او را بالا می‌برد».[2]
3. زمانی که معلم، به شاگردش یاد دهد که بگوید: "بسم الله الرَّحمن الرَّحیم" و شاگرد نیز بگوید؛ خداوند آن شاگرد، پدر و مادرش و معلم را از آتش جهنم نجات خواهد داد».[3]
4. زمانی که شخصی در موقع خواب، بگوید: "بسم الله الرَّحمن الرَّحیم" خداوند به فرشتگان می‌گوید تا صبح برایش حسنات بنویسید».‏[4]
5. هر کار ارزشمندى که در آن بسم الله‏ ذکر نشود، ابتر و ناقص است».[5]

[1]. شعیری، محمد بن محمد، جامع الاخبار، ص 42، نجف، مطبعة حیدریة، چاپ اول، بی‌تا.

[2]. جامع الأخبار، ص 42؛ بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 99، تهران، بنیاد بعثت، چاپ اول، 1416ق.

[3]. شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعة، ج 6، ص 169، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق.

[4]. جامع الأخبار، ص 42.

[5]. ‏زمخشری، محمود، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج 1، ص 3 – 4، بیروت، دار الکتاب العربی، چاپ سوم، 1407ق؛ فخرالدین رازی، ابوعبدالله محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، ج ‏1، ص 175، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ سوم، 1420ق.

امام علی علیه السلام:

رَأسُ الأَمرِ مَعرِفَةُ اللّهِ تَعالى ، وعَمودُهُ طاعَةُ اللّهِ عز و جل .

اساس کار [دین] ، شناخت خداوند متعال است و ستون آن ، فرمان بردارى از خداوند عز و جل .

دستور معالم الحکم : ص 20

کرامات امام حسین (ع): نظر حضرت

سید جلیل مرحوم حاج سید نورالدین نهاوندى از تجار معروف و متدین اراک بوده است گرچه سواد نداشته لکن بسیار با ایمان و عقیده و صادق بوده است و مردم اراک به او عقیده داشته اند و کراماتى به او منسوب است منجمله عالم جلیل و محقق نبیل حضرت حجه الاسلام آقاى آقاعلى میریحیى دام ظله العالى از آن سید بزرگوار دو قضیه نقل کرده اند که یکى از آنها این است که سید نور الدین گفت قبل از اینکه متاهل شوم به اتفاق مادرم همراه قافله به عزم زیارت آقا اباعبداللّه الحسین ع به طرف کربلا حرکت کردیم البته در راه خیلى به مادرم خدمت مى کردم مدتى در کربلا بودیم و به زیارت حضرت امیرالمؤ منین على ع و سایر عتبات مقدسه را زیارت کردیم و براى آخرین مرتبه به عنوان وداع به کربلا رفتیم تا اینکه از طرف رئیس قافله ابلاغ شد که فردا عازم حرکت باشیم آن شب هم بود. به مادرم خبر دادم که برویم براى زیارت وداع لکن مادرم قبول نکرد وگفت الان خسته هستیم چند ساعتى استراحت مى کنیم هنگام سحر به زیارت مشرف مى شویم من هم رضایت مادر را ترجیح داده خوابیدم سحر از خواب بیدار شدم متاسفانه دیدم کار خراب شده و جنب شده ام با عجله هرچه تمام تر به عزم غسل کردن روانه حمام شدم درب حمام بسته بود به حمام دیگرى رفتم آن هم باز نبود.
خلاصه هرکجا رفتم در برویم باز نشد با ناراحتى فوق العاده اى روانه صحن مطهر شدم دیدم همراهان همه به زیارت وداع مشغولند به اندازه اى غم و اندوه مرا فرا گرفت که نمى توانم توصیف نمایم از روى تاءسف و ناراحتى چندان به پشت دست خود زدم که دستم مجروح شد با حالت بیچارگى و اضطرار پشت پنجره آمدم ناگهان چشمم افتاد به جمال دل آراى حضرت سید الشهداء ع در حالى که از بالاى ضریح آهسته به طرف من مى آمد نگاه محبت آمیزى به من فرمود، و دست محبت به صورتم کشید.
آنانکه خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا شود که گوشه چشمى به ما کنند؟
فرمود سید نورالدین خیلى ناراحتى برو غسل کن تا برسى در حمام باز مى شود ناگهان به حال خود آمدم دیدم خبرى از آقا نیست با کمال عجله به طرف حمام روانه شدم دیدم تازه حمامى مى خواهد درب حمام را باز کند با کمال شوق غسل کرده و به زیارت وداع موفق شدم .(۱)
دلبرا گر بنوازى بنگاهى ما را
خوش تر است ار بدهى منصب شاهى ما را
به من بى سرو پا گوشه چشمى بنما
که محالست جز این گوشه پناهى ما را
بردل تیره ام اى چشمه خورشید بتاب
نبود بدتر از این روز سیاهى ما را
از ازل در دل ما تخم محبت کشتند
نبود بهتر از این مهر گاهى ما را
گرچه از پیشگه خاطر ناظر دوریم
هم مگر یاد کند لطف توگاهى ما را
باغم عشق که کوهیست گران بردل ما
عجب است ارنخرد دوست بکاهى ما را